Poziom B1 angielski według skali CEFR oznacza samodzielne posługiwanie się językiem w znanych sytuacjach życia codziennego. Osoba na tym poziomie potrafi opisywać doświadczenia, wydarzenia oraz plany, a także prowadzić rozmowy na znane tematy. Jest to poziom intermediate, który oznacza przejście od podstaw do bardziej swobodnej komunikacji.

Osiągnięcie poziomu B1 zwykle wymaga około 350–500 godzin nauki języka. Osoby z poziomu A2 mogą potrzebować kilku miesięcy lub ponad roku regularnej nauki. Najważniejsze jest rozwijanie umiejętności mówienia oraz systematyczne powtarzanie gramatyki i słownictwa.

Na poziomie B1 uczysz się bardziej złożonych struktur gramatycznych, takich jak Present Perfect, conditionals, reported speech oraz relative clauses. Ważna jest także umiejętność budowania dłuższych wypowiedzi i używania linking words do łączenia zdań.

Osoby na poziomie B1 zwykle znają około 2000–3000 słów i wyrażeń. Słownictwo obejmuje codzienne tematy, pracę, podróże oraz wyrażanie opinii. Ważne jest także rozumienie podstawowych kolokacji.

Tak, poziom B1 jest często nazywany poziomem samodzielności językowej. Oznacza to, że osoba potrafi radzić sobie w podróży, prowadzić proste rozmowy oraz rozumieć główne informacje w rozmowie. Nadal jednak może potrzebować pomocy przy bardziej złożonych tematach.

Poziom B2 (Upper-Intermediate) jest kolejnym etapem nauki języka. Na tym poziomie uczniowie rozwijają płynność komunikacyjną, uczą się argumentować oraz rozumieć bardziej złożone teksty.

W niektórych zawodach poziom B1 może wystarczyć do podstawowej komunikacji, jednak w większości przypadków wymagany jest poziom B2. B1 pozwala jednak rozpocząć pracę w środowisku anglojęzycznym i dalej rozwijać umiejętności językowe.

Na poziomie B1 można rozumieć główną treść filmów, szczególnie jeśli dotyczą znanych tematów. Nadal jednak pomocne mogą być napisy w języku angielskim. Rozumienie bardziej złożonych dialogów zwykle pojawia się dopiero na poziomie B2.